Tandvleesgraft
Doel van een tandvleesgraft
Een tandvleesgraft is een chirurgische aanpak die de weke-delensteun bij tandvleesrecessie of een dun biotype wil vergroten. Gedeeltelijke of volledige wortelbedekking, minder gevoeligheid en esthetische correctie van de rand kunnen worden gepland.
Het graftmateriaal wordt meestal uit de eigen mond genomen; het gehemelte is een veelvoorkomende donorplaats. Volledige bedekking van recessie wordt niet in elke casus gegarandeerd.
Grafttypen en techniekopties
Een vrije gingivale graft (FGG) kan vooral worden gebruikt om tandvleesdikte te vergroten; wortelbedekking kan een tweede doel zijn. Een bindweefselgraft (CTG) kan worden beoordeeld voor wortelbedekking en roze-weefselherstel in esthetische zones; FGG en CTG zijn niet dezelfde techniek.
Miller-classificatie kan het type recessie helpen beschrijven; techniekkeuze hangt af van recessiepatroon, interdentale weefsels, regio en patiëntfactoren.
Chirurgisch proces en genezing
De procedure gebeurt onder lokale anesthesie. Donor- en ontvangende gebieden worden voorbereid; de graft wordt met hechtingen gefixeerd. Op de donorplaats kan een beschermplaat of verband worden aangebracht.
Poetsen, mondspoeling en moment van hechting verwijderen rond de graft verschillen per techniek en instructies. Op de donorplaats kan tijdelijke gevoeligheid of ongemak optreden.
Verschil met bindweefselgraft
Tandvleesgraft is een algemeen concept voor verschillende grafttypen. Een vrije gingivale graft bevat meestal epitheel en komt van het gehemelte; een bindweefselgraft verplaatst subepitheliaal bindweefsel. De technieken zijn niet hetzelfde en indicaties verschillen.
De passende techniek wordt bepaald door recessiegrootte, biotype, worteloppervlak en verwachtingen van de patiënt.
Langetermijnzorg en verwachtingen
Roken kan het succes van de graft negatief beïnvloeden. Zachte poetstechniek en regelmatige parodontale controle ondersteunen het langetermijnresultaat.
De mate van wortelbedekking varieert per casus, techniek en zorg; gedeeltelijke verbetering kan ook klinisch waardevol zijn. Minder gevoeligheid kan samen met of los van wortelbedekking worden beoordeeld.
Actieve parodontale infectie moet vóór grafting onder controle zijn; anders kan chirurgie worden uitgesteld.
De oorzaak van recessie wordt in het plan meegenomen; als trauma, poetstechniek of orthodontische factoren blijven bestaan, kan het graftresultaat worden beïnvloed. Tunneltechniek of coronale flapmethoden kunnen voor graftstabilisatie worden gecombineerd.